HOME CONTACT CONTENTS LINKS RESERVATIONS

Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204, η Τένεδος περιήλθε στους Βενετούς και για μικρή περίοδο στους Γενοβέζους. Το 1383, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, οι Βενετοί, για λόγους που δεν είναι ακριβώς γνωστοί, μετέφεραν τους 4.000 κατοίκους του νησιού στον Χάνδακα (Ηράκλειο) της Κρήτης, στην Κάρυστο και στα Κύθηρα και το νησί έμεινε έρημο για πολλά χρόνια.

Το 1456 το νησί καταλήφθηκε από τους Τούρκους και άρχισε η επανοίκησή του, όπως προκύπτει από ειδήσεις περιηγητών. Κατά την διάρκεια τού Βενετοτουρκικού Πολέμου (1645-1669) το κατέλαβαν προσωρινά οι Βενετοί και το 1674, όταν επισκέφθηκε την Τένεδο ο Αυθέντης ντε λα Κρουά (Sieur de la Croix) συνοδεύοντας τον Νουαντέλ (Nointel), πρεσβευτή τhς Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη, βρήκε λίγα ελληνικά φτωχόσπιτα και την τουρκική φρουρά στο κάστρο τοy νησιού.

Έναν αιώνα αργότερα (το 1764) ο Άγγλος περιηγητής Ρίτσαρντ Τσάντλερ (Richard Chandler) βρήκε στην Τένεδο 4.000 κατοίκους, χριστιανούς στο μεγαλύτερο μέρος τους. Κατά την διάρκεια των Ορλοφικών, και συγκεκριμένα μετά την Ναυμαχία του Τσεσμέ (1771), οι Ρώσοι για να αποκλείσουν νέα έξοδο του τουρκικού στόλου από τα Δαρδανέλλια κατέλαβαν το νησί που το εγκατέλειψαν μετά την Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774) και κατά την διάρκεια του νέου Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1807) ο Ρώσος ναύαρχος Σενιάβιν επιτέθηκε εναντίον της τουρκικής φρουράς και την ανάγκασε να παραδοθεί. Η Τένεδος κατά την περίοδο αυτή υπήρξε ορμητήριο επιχειρήσεων εναντίον των Τούρκων.

Η θέση της Τενέδου δεν ευνοούσε την εξέγερση του πληθυσμού κατά την Ελληνική Επανάσταση, τον Οκτώβριο όμως του 1822 πραγματοποιήθηκε επίθεση των ψαριανών πλοίων εναντίον του τουρκικού στόλου, που μετά την αποτυχία του στις επιχειρήσεις του Αιγαίου είχε καταφύγει στο λιμάνι της.

Στις 28 Οκτωβρίου ο Κανάρης επιτέθηκε εναντίον της τουρκικής υποναυαρχίδας και την πυρπόλησε, ενώ συγχρόνως άλλο πυρπολικό με πηδαλιούχο τον Γεώργιο Βρατσάνο επιχείρησε να πυρπολήσει την ναυαρχίδα, χωρίς επιτυχία. Κατά τον καθορισμό των συνόρων μετά την Επανάσταση η Τένεδος, όπως και τα άλλα νησιά του βόρειου και του ανατολικού Αιγαίου, έμειναν έξω από τα όρια του ελληνικού κράτους, αξιόλογη όμως ανάπτυξη σημειώθηκε τον 19ο αιώνα. Απελευθερώθηκε από
τον ελληνικό στόλο κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (Οκτώβριος 1912) και υπήρξε βάση των ναυτικών επιχειρήσεων στην περιοχή, το καθεστώς της όμως δεν είχε ρυθμιστεί ως το τέλος τού Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, μολονότι βρισκόταν υπό ελληνική διοίκηση. Με την Συνθήκη των Σεβρών (Αύγουστος 1920) επικυρώθηκε η ένωση της με την Ελλάδα, αλλά τρία χρόνια αργότερα, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, με την Συνθήκη της Λωζάνης επανερχόταν στην Τουρκία.