HOME CONTACT CONTENTS LINKS RESERVATIONS

Αρχαιότητα.

Η θέση της Τενέδου ανάμεσα στην Λήμνο και τα μικρασιατικά παράλια ανέκαθεν είχε ύψιστη σημασία για τον έλεγχο των νησιών και την οργάνωση της άμυνας της περιοχής. Ο σημαντικός της ρόλος είχε επισημανθεί από τους αρχαίους χρόνους. Κατά τον Τρωικό Πόλεμο, όταν οι Έλληνες προσποιήθηκαν ότι έλυναν την πολιορκία της Τροίας, η Τένεδος υπήρξε το προσωρινό τους αγκυροβόλιο. Εκεί περίμεναν το σήμα για να γυρίσουν και να καταλάβουν την πόλη.

Στην αρχαιότητα, το νησί ονομαζόταν Λεύκοφρυς, Κάλυνδα και Λυρνησσός. Την ονομασία Τένεδος την πήρε από τον Τέννη, τον γιο τού Κύκνου και εγγονό του Ποσειδώνος. Στους ιστορικούς χρόνους το νησί αποικίστηκε από Αιολείς της Λέσβου, αλλά μετά την Ιωνική Επανάσταση το 494 π.Χ. καταλήφθηκε από τους Πέρσες.

Μετά τους Περσικούς Πολέμους πήρε μέρος στην Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία με εισφορά 4 τάλαντα και 300 δραχμές. Το μεγάλο αυτό ποσό φανερώνει την ανθηρή οικονομική κατάσταση των κατοίκων του νησιού. Πράγματι, η Τένεδος φημιζόταν για τα κεραμεικά, το κρασί και τις ωραίες γυναίκες της. Τα νομίσματα μάλιστα της εποχής αυτής εικονίζουν στην μία όψη τον πέλεκυ, ένα τσαμπί σταφύλι και ένα πουλί με την επιγραφή ΤΕΝΕΔΙΟΝ και, στην άλλη, κεφαλή άνδρα και γυναίκας που ταυτίζονται με τον Δία και την Ήρα ή τον Τέννη και την Ημίθεα.

Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο η Τένεδος έμεινε με το μέρος της Αθήνας και το 388 π.Χ. καταστράφηκε από τους Σπαρτιάτες. Το 387 π.Χ. πέρασε και πάλι στους Πέρσες βάσει της Ανταλκιδείου Ειρήνης, ενώ το 378 π.Χ. πήρε μέρος στην Β' Αθηναϊκή Συμμαχία.

Μετά από μία νέα σύντομη περσική κυριαρχία, το νησί ελευθερώθηκε το 336 π.Χ. από τον Μέγα Αλέξανδρο και πέρασε στην μακεδονική κυριαρχία μέχρι την κατάκτηση της από τους Ρωμαίους. Στην θαλάσσια περιοχή της, μάλιστα, ο στόλος του Ρωμαίου στρατηγού Λούκουλλου νίκησε τον στόλο του βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη το 73 π.Χ. Την ίδια περίπου εποχή λεηλατήθηκε από τον Ρωμαίο ύπατο της Κιλικίας Βέρρη και λίγο αργότερα προσαρτήθηκε στην Αλεξάνδρεια Τρωάδα.

Από την πόλη της Τενέδου σήμερα δεν σώζεται τίποτα, εκτός από σποραδικά κομμάτια που χρησιμοποιήθηκαν από τους Τούρκους ποικιλοτρόπως. Ανασκαφές στα όρια του οικιστικού χώρου έφεραν στο φως τμήμα του κλασικού και ελληνιστικού / ρωμαϊκού νεκροταφείου της, τα ευρήματα των οποίων βρίσκονται στο Μουσείο του Τσανάκκαλε.